از سفر می آیم ..

تنم تاول است.

گرم است.

خیس ِ زخم های توست ، چشمانی که سیاهی را بلعیده اند ،لکه لکه لکه های کثافت زندگی ،ناشیانه ،روی گونه هایت و پوست معصوم تو نقاشی کرده است .

تو هنوز پاکی ، چرا که تمام سیاهی مردمک هایت از پشت شیشه رستوران مرا تعقیب می کند ،نشستنم را روی صندلی  ثانیه می زند .و ...و قدم های سی سانتی تو،که از پشت عینک صاحب رستوران بخزی تا برسی به جلوی میز چهار نفری ما ..

تو هنوز پاکی !؟

و هنوز زیبا  آنقدر که مرا عاشق کنی !

فقط دستت را می گذاری روی میز ، با انگشتان بند بندی کوچکت و با مشتی که

یک عمر حرف است .

با مشتی که تجربه ای محکوم است .

با مشتی که هنوز چهار سالگی اش را جشن نگرفته ..

اصلا ...جشنی در کار نیست .

و سارایی می گوید : چقدر ؟ چنده ؟ چقدر بهت بدم ؟

صدایش موسیقی غم است با لجاجت بازی به اسم جامعه.

سر خم می کنی ....، میز و رستوران و فضا هم سر خم می کند .

و فال حافظی که با سماجت در دستان من باز می شود و ...ولی هنوز تو اینجایی ، غرق خیسی که تاول تنم است .

درد معده ام امانم را بریده ، من آنقدر ها هم بزرگ نیستم که تو را ببینم .

پس پلک هایم را پشت عینکم قایم می کنم و به درد معده ام پناه می برم .